[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

Spadam z miotły i doznaje poważnego uszczerbku na ciele i umyśle.

Wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. To niewyobrażalnie przykra perspektywa, zwłaszcza w sytuacji, gdy tym ''dobrem'' jest próba ochrona dobrego imienia osoby, na której najbardziej ci zależy. Niestety, w przypadku Camerona jego odwaga bardzo często graniczyła ze skrajną głupotą i tak było także i w tym przypadku.

Samo to, że udało mu się utrzymać na miotle, tak długo był istnym cudem. I to z rodzaju tych, o jakie modliły się całe zgraje kapłanów i kapłanek kowenu Whitecroft. Kto wie, może gdyby Lupin w pewnym momencie nie spojrzał w dół, udałoby mu się w ślimaczym tempie dotrzeć do mety. Nie była to jednak rzeczywistość, jakiej dane mu było doświadczyć.

Zamiast tego, gdy zdał sobie sprawę jak kurewsko wysoko uniosła go ta przeklęta miotła, momentalnie poczuł ogromną gulę w gardle, a palce zaczęły ślizgać się po trzonku, podczas gdy sam ''jeździec'' próbował zrozumieć, jakim cudem wylądował w tej sytuacji. Czy oni zawsze latali tak wysoko? Aż mu przed oczami pociemniało, gdy pomyślał sobie o tych wszystkich meczach, pościgach i treningach, na jakie ganiała Heather przez dobrych kilka lat nauki w Hogwarcie...

Wbrew woli Camerona miotła nagle obniżyła pułap lotu, jakby w jakiś sposób odczuwała, że z chłopakiem jest coś nie tak. Problem był jednak taki, że ten zaklęty zbiór witek wcale nie zmierzał ku plaży, a... Prosto w wodę. Oczami wyobraźni widział już, jak znika pod powierzchnią tylko po to, aby nigdy już się nie wynurzyć.

Teraz przyświecał mu tylko jeden cel: znaleźć się na ziemi. I wtedy miotła szarpnęła, zrzucając go z siebie, rozpoczynając tym samym kilkumetrową podróż Lupina w stronę plaży. A przy spotkaniu z piaskiem pierwszym, co usłyszał, było głuche charakterystyczne chrupnięcie w okolicy przedramienia, które z kolei zostało skomentowane przez rannego soczystym KUUUUUUUURWAAAAAAAA.

obok Camerona na piasku
wyścig wygrała Heather, niby walkowerem, ale nie oszukujmy się - rozjebała nas okropnie

Im dłużej lecieli, tym większa okazywała się być przewaga, jaką udało się uzyskać Heather. Leciała, jakby miało nie być jutra i jakby w życiu nie robiła niczego innego - w sumie może faktycznie trzeba było jej przyznać, że ta kariera zawodowego gracza na coś jej się w życiu przydała. Bulstrode może i mógł się pocieszać, że w tym wszystkim nie był ostatni, ale niezależnie od wymówek zwyczajnie skręcało go w środku, a ponura świadomość że już za nic nie uda mu się wygrać, wreszcie z zadowoleniem rozsiadła się gdzieś w środku niego.

Jak on tego nienawidził. Zwykle robił wszystko, żeby wygrać, ale tutaj musieli się opierać na zwyczajnym szczęściu, jakości miotły i własnych umiejętnościach. Użycie różdżki natomiast w ogóle nie wchodziło w grę, bo by go za to ktoś tutaj pewnie zdezintegrował.

Bulstrode obejrzał się, widząc jak miotła Lupina pikuje w dół, najpierw w stronę wody, a potem szarpie się gwałtownie. Chłopak wystrzelił jak z procy w stronę plaży, kiedy Atreus gwałtownie zakręcił miotłą, zmieniając kierunek. A potem Cameron uderzył w piasek.

Krzyk Camerona był jak objawienie. Znak zesłany z nieba - lepiej już było zatrzymać się nad jego wywrotką, niż smętnie dokończyć ten wyścig daleko za Heather. W ten sposób pokazywał się w o wiele lepszym świetle, nawet jeśli niezadowolenie gotowało się w nim tak samo intensywnie. Ale coś się przegrywa, coś się wygrywa.

Atreus zahamował gwałtownie w ostatniej chwili obok chłopaka, zeskakując z miotły i zaraz przykucając przy nim. Obrzucił go pobieżnym spojrzeniem, ale przynajmniej na pierwszy rzut oka nie wydawał się przesadnie poturbowany. Nogi wydawały się nie wyginać pod dziwnymi kątami, głowa też była cała, tylko za rękę się chyba trzymał.
- Ej, żyjesz? - zapytał. Dobrze, że ta miotła go zrzuciła, a nie zaryła razem z nim i się pod nim nie połamała. - Nie martw się, nic ci nie będzie. Zaraz ktoś cię poskłada... - niby chciał go pocieszyć, ale jakoś robił to bez większego przekonania, w jakiś wyuczony, nieco przytłumiony sposób. Ale przynajmniej z niego nie szydził. Na swoje słowa tez rozejrzał się, czy ktoś już pędził w ich kierunku, zakładając że przynajmniej Brenna i Basilius obserwowali cały wyścig, a jeśli nie to zawołał ich.

Przy spadniętym Cameronie z Atreusem

Możliwe, że powinien jakoś bardziej zainterweniować, widząc zdenerwowanie u Camerona jeszcze przed rozpoczęciem wyścigu, ale Basilius wątpił, by jego interwencja cokolwiek dała, zwłaszcza, że młody uzdrowiciel wydawał się być bardzo zdeterminowany, aby brać udział w wyścigu. Pozostało mu więc jedynie bardzo ostentacyjnie przywołać swoją torbę, a potem, na prośbę Atreusa, wystrzelić z różdżki tęczowe iskry na znak startu, mając nadzieję, że nikomu nie stanie się krzywda.
No i oczywiście komuś stała się krzywda i był to Cameron, bo prawdę mówiąc o pozostała dwójkę nieszczególnie sie martwił.
No i drugi medyk tego pięknego dnia spadł dzisiaj z miotły.
– Cholera – zaklął i ruszył szybko, szybciej niż zwykle, świetna była ta muszla, w stronę spadnietego uzdrowiciela, obok którego, szybciej od niego samego, zmaterializował się już Atreus. jego kuzyn robiłby w sumie za dobry przewóz rannych, jak tak teraz o tym mówił.
– Wiesz, ogólnie to jak się nie wie, jak się lata, to warto to robić powoli i nisko nad ziemią – rzucił na dzień dobry do Lupina, klękając przy nim. Nie mógł niestety powiedzieć, że się nie lata wcale. Nie gdy sam przed chwilą to zrobił, ale jednak z większą ostrożnością. – Co cię boli?
W sumie to nie musiał się długo przyglądać, aby zlokalizować źródło kontuzji u Camerona.
– Nastawię ci ją – oznajmił już cieplejszym tonem, ostrożnie próbując ocenić jak źle było z ręką młodego. I tak się kończu rumakowanie i uznawanie się za lepszych od starszych. Zerknął na Atreusa. – Patrz, niby młodsi od nas, a to jednak im się łatwiej kości łamią. Mógłbyś przeganiać wszystkich, którzy będa próbować przeszkadzać mi w pracy?

przy ognisku z Alastorem, Alexandrem, Millie i Eden

- Ee... można tak powiedzieć, że ten. Ale tak, robię fasolki. To ja - rzucił, niby to skromnie, ale wciąż uśmiechając się do nowo poznanego mężczyzny z właściwą dla siebie ciepłota i wesołością, jakby nie miał żadnych zmartwień pod słońcem. - Bell? - Bertie się przez moment wyraźnie zastanawiał, obracając to nazwisko w głowie parę razy. - Czy przypadkiem nie od tych Bellów, którzy mają cyrk? Widziałem parę występów, ostatni chyba na Lammas, no był fantastyczny! W ogóle wszystkie te pokazy są takie łapiące za serce, albo sprawiają że człowiek wstrzymuje oddech, no coś pięknego... - rozmarzył się nawet troszkę, wspominając te ich wszystkie popisy, ale otrząsnął się wreszcie, przypomniawszy sobie o kiełbasie. - W sumie chyba mam dzisiaj ochotę na ognisko właśnie. Ze zaczarowane szczypce do grilla to nieziemska robota, ale co usiąść sobie z patykiem przy ognisku, to usiąść sobie z patykiem przy ognisku - pokiwał głową, uśmiechając się lekko.

- Nie spodziewałem się ani tego jak się zaprezentujesz na scenie - miał na myśli oczywiście całe swoje nieudane zaklęcie, jej zielone włosy i modyfikacje na ostatnią chwilę. - Tak samo jak i nie podejrzewałem, że zdzielisz tak biednego Morpheusa. Napisałem potem do niego czy jest cały i wysłałem mu fasolki, żeby mu tak źle nie było - westchnął, wyraźnie wciąż współczując Longbottomowi, nawet na samo tylko wspomnienie całej tej scenki z sabatu.

- Oh, Eden - westchnął i może w pierwszym momencie brzmiał, jakby podłapał jej wyraźnie zawoalowane intencje, ale wcale tak nie było. - To w sumie wręcz genialny pomysł! Prześwietny. Gdzie ja miałem głowę przez te wszystkie lata. Powiedz mi, masz może więcej takich pomysłów? Moglibyśmy się umówić na spotkanie i je omówić, co ty na to? - zapytał, wyraźnie powoli, acz stabilnie, nakręcając się na zapoczątkowany przez nią pomysł. - Że też wcześniej na to nie wpadłem. Na przykład w Azji wodorosty są jednym z podstawowych elementów diety. Morska woda może też brzmi kontrowersyjnie, ale w niektórych wysokopoziomowych restauracjach, gdzie eksperymentuje się z jedzeniem, coś takiego też nie powinno brzmieć aż tak szokująco...

Tańcuję na parkiecie z Isaaciem, a potem... no potem to wracam do baru.

Nie sądziła, że pójdzie tak szybko. Oczekiwała rozglądania się za kimś samotnym, była nawet gotowa wciągnąć w to Brennę albo Erika! Może nawet Morpheusa, byle tylko utrzeć nosa Clemensowi. Na jej wybawienie przybył jednak ktoś inny. 
Przewróciła oczami, odstawiając nietknięty kieliszek z winem z powrotem na blat i jeszcze, na dokładkę, wzruszyła ramionami, podając Isaacowi rękę.
— A co mi tam — powiedziała, wychodząc z nim na prowizoryczny parkiet. Potem to już wszystko jakoś samo poszło.
Najpierw chciała dopytać Isaaca, co u jego matki — jak Victoria radzi sobie z powrotem za granicą, jak interesy układają się w Norwegii i kiedy dokładnie miała zamiar wrócić, żeby mogły znowu poplotkować? I przy okazji może przywiozłaby ze sobą jakiś ciekawy artefakt?
Niestety, cóż… Całość potoczyła się zdecydowanie za szybko, bo młody Bagshot nie pozwolił jej nawet dojść do słowa.
Zręcznie obracał ją dookoła własnej osi, a potem prowadził w rytm muzyki. Początkowo była wręcz oburzona, bo dzieciak skutecznie uciszał ją raz za razem i nie była w stanie wycisnąć z siebie nic więcej ponad zdławionego oddechu, a także czegoś na kształt: Młody człowieku! albo Cholera jasna—
Potem jednak zamiast kurczowego trzymania się jego ramienia, zaczęła się po prostu śmiać. Może nie chichotała (w takim stanie widział ją tylko Clemens, kiedy tańczyli razem na Balu Duchów i drugi raz, na ich ślubie), ale zwyczajnie dała się ponieść chwili i po prostu bawiła się. Chyba dawno tego nie robiła. Naprawdę nie była w stanie przywołać w pamięci sytuacji, kiedy ostatnim razem pozwoliła sobie na chwilę luzu, spuszczenia z tonu i odsunięcia na bok tego wszystkiego — Zakonu, Voldemorta i…
— Merlinie, Isaac! — sapnęła nagle, śmiejąc się głośno, bo chłopak zakręcił nią kilka razy, aby oboje mogli, o dziwo w rytmie!, wyskoczyć razem do przodu, a na koniec przyciągnął ją do siebie. Czuła się dziwnie. Owszem, zawsze brylowała, zawsze wszędzie było jej pełno i zawsze sprawiała wrażenie pełnej pewności siebie. Wrażenie. — Isaac… Dobrze, już dobrze! Spokojnie, mi już chyba wystarczy.
Odetchnęła, a potem poklepała go ramieniu i pieszczotliwie, jak przykładna ciotka, uszczypnęła go w policzek.
— Nie miałam pojęcia, że tak świetnie tańczysz. Musimy to kiedyś powtórzyć, to na pewno! A teraz wybacz, muszę dojść do siebie i już naprawdę czegoś się napić. — Miała już odchodzić, ale nim odwróciła się na pięcie, powiedziała jedynie: Hmm... A tak właściwie, może napijesz się ze mną?

biegnę do spadniętego dalej na plaży Camerona

Brenna nie miała pojęcia, że Cameron nie umie latać na miotle. Nie miała też pojęcia, że ten boi się wysokości.  Z tej rodziny znacznie lepiej znała jego starszego brata i matkę: Cameron był o tyle młodszy, że raczej nie przesiadywał z nimi, jeśli wpadała do Cedrica albo pani Lupin. Wprawdzie zdziwiło ją mocno, że chłopak chce ścigać się z dwiema osobami, które po sześć lat grały w szkolnej drużynie, i jedna jakiś czas była profesjonalistką, a druga zapewne mogłaby taką ścieżkę kariery wybrać... Ale nie sądziła, że w ogóle Lupin unika mioteł jak ognia.
Chociaż sposób, w jaki zaczął wyścig, sprawił, że zmarszczyła brwi z niepokoju.
- Ja będę do zakupu pierwsza w kolejce - obiecała Brenna. W sumie to uwielbiała smażyć jedzenie po prostu przy ognisku, ale na imprezach z wieloma gośćmi taki wynalazek mógł bardzo się przydać. - Próbowałeś już drinków? Słowo, że żaden nie zamienia w zwierzęta. Tedy mi obiecał. A w ogóle...
Wyciągnęła z kieszeni szortów różdżkę i wyszeptała accio. W namiocie miała mnóstwo przydatnych potencjalnie rzeczy, bo lubiła być gotowa na różne wypadki: były tam więc koce, poduchy i drugi namiot, był tort dla młodych, były eliksiry, gdyby ktoś spadł z klifów (nie sądziła, że przydadzą się do wypadków miotlarskich), były zapasowe ubrania, kostiumy i... kapelusze.
Żółta czapka z daszkiem przyleciała do jej ręki, a Brenna pochyliła się,  by nasadzić ją na ciemne loki Thomasa.
- Chroń głowę - poleciła. Niby sama własną czapkę zdjęła, ale ona w tej chwili nie piła na kocyku, tylko biegała dookoła i wcześniej ją nosiła...
Zwrócona ku Thomasowi, przegapiła sama chwilę, w której Lupin spadł z miotły. Nie miała szansy zareagować: odwróciła się w chwili, w której Cameron już leciał. A chociaż odległość nie była wielka, i tak Brenna miała wrażenie, że mimo ciepłego dnia jej żyły wypełnił lód.
Nie odpowiedziała na propozycję Thomasa, bo po prostu od razu rzuciła się tam biegiem, niewiele myśląc i wyprzedzając zapewne Basiliusa. Ledwo ten jednak dotarł, odsunęła się, robiąc mu miejsce i tylko obserwując Lupina z zaniepokojeniem.
Spadanie z miotły do diaska.
- Mam eliksiry. W namiocie. Wzięłam je na wypadek, gdyby Millie chciała skakać z klifów do wody i coś sobie zrobiła - powiedziała trochę nerwowo, wyjaśnienie dodając całkowicie niepotrzebnie, ale Cameron chociaż żywy, wyglądał cholernie blado. - Trzeba zabrać go do szpitala? Cholera, konfiskuję tu dziś wszystkie miotły i wydaję tylko za okazaniem licencji miotlarskiej i jak ktoś nie wypił więcej niż jednego drinka.
Skoro mieli już dwa wypadki miotlarskie, a ludzie zdążyli wychylić co najwyżej po piwie albo ze dwa drinki, to nie chciała wiedzieć, co im przyjdzie do głowy za godzinę.

Ląduje przy zgromadzeniu wokół Camerona

Lata gry w quidditcha zrobiły swoje, Heather wygrała wyścig - jakby w ogóle mogło być inaczej. Jak to powiedział Cameron? Obroniła honor ich nazwiska, czy coś. Tyle, że gdy dolatywała do mety do jej uszu doszła soczysta kurwa rzucona przez jej narzeczonego. Oczywiście najpierw dokończyła wyścig, aby mieć pewność, że go wygrała, a dopiero później zainteresowała się tym małym zamieszaniem - priorytety.

Wylądowała niedaleko zgromadzonych wokół Lupina ludzi. Głupio wyszło. Wiedziała, że coś sobie zrobił, ale przecież sama mówiła mu, że to jest naprawdę głupi pomysł, nie miała pojęcia dlaczego jej nie posłuchał, komu i co chciał udowodnić? To wiedział tylko on. Tym bardziej, że miał świadomość, że w tych dziedzinach życia to ona powinna godnie reprezentować ich dwójkę.

Przepchnęła się przez zgromadzonych ludzi. - Odsuń się. - Wysyczała przez zęby do Atreusa, żeby sprawdzić, czy jej narzeczony w ogóle żyje. Na szczęście był w jednym kawałku, nie wyglądał najlepiej, ale chyba mogło się to skończyć jeszcze gorzej, więc może wcale nie było tak źle.

- Co ty sobie myślałeś, mówiłam ci przecież! - Pierwszy raz to ona okazała się mieć w sobie odrobinę rozsądku, a on jej nie posłuchał. - Będzie żył? - Zapytała się jeszcze Basiliusa, w ogóle nie obeszło jej to, że chwilę wcześniej się z niego naśmiewała. W ostateczności będzie musiała poprosić o pomoc kogoś innego, wiedziała, że była tu szefowa Lupina i mimo, ze jej nie lubiła, to nie miałaby oporów, żeby zapytać ją o to, czy go poskłada.

Biorę losowego drinka, wciąż w towarzystwie dwóch starych kawalerów

Woody patrzył tak na tego całego Bertiego Botta i wcale nie zamierzał przychylać się do opinii brata.
— Mój sześciopak piwa to symbol mojego stanu posiadania, bogactwa, beztroskiej klasy próżniaczej. Jego sześciopak symbolizuje jedynie, że dużo zasuwa i jeszcze więcej się poci. Klasa pracująca, tak zwana. — Pierdolił sobie te głupoty trzy po trzy między jednym kęsem steka (kolejny symbol klasy próżniaczej, Bertie Bott zapewne jadał proletariackie kotlety) a drugim. Nie miało to sensu, ale przecież chodziło tylko o to, żeby mieć ostatnie słowo i osłabić pozycję cukiernika.
On sam nie miał może figury młodziutkiego boga, ale daleko mu było do zaniedbanego. Był typem upakowanego, żwawego chłopa o żelaznej łapie i wcale nie narzekał, że wspomniany sześciopak nie odznacza się już na nim tak imponująco. Do licha z sześciopakiem.
— Johnny, kochasiu, nie drażnij niedźwiedzia — zaćwierkał cieniutkim głosikiem do Selwyna, który sam się o to prosił, zaczynając tę grę w zdrobnienia i słodkie słówka. — Nic mi bardziej nie zwisa niż twoja modowa ekspertyza.
Jonathan miał szczęście, że Woody nie przydybał go jeszcze na noszeniu tych diademów, bo biedny urzędnik nie zaznałby spokoju do grobowej deski.
Nie wszyscy widać zostali obdarzeni zjawiskowym talentem do konsumowania napojów alkoholowych w wielkim stylu niczym starszy z braci Longbottom. Tarp wzniósł oczy ku niebu, gdy Morpheus zmarnował kolejną porcję piwa. I z jakich to powodów? Zlustrował bez większego zaangażowania nowoprzybyłą parę. Wcale go to połączenie nie ruszyło, no bo…
— Że Geraldine? Dobra dziewucha, a tobie od razu w głowie ostracyzm. — Ostracyzmować tego, ostracyzmować tamtego. Gdyby czarodzieje dbali trochę mniej o konwenanse, świat byłby piękniejszy. — Chodzi mi ostatnio po głowie nawet nająć ją do jakiegoś zlecenia. Niech mi przywlecze coś paskudnego, wypcha się to i postawię sobie w robocie.
Ten pomysł to w zasadzie szczerze mu się spodobał. Oglądał w zamyśleniu wyścig miotlarski, dumając nad tym, czy w piwnicy Rejawachu lepiej wyglądać będzie olbrzymi pająk po taksydermicznych zabiegach, czy też zdecydować się na coś bardziej oślizgłego. Gdy jeden z miotlarzy spadł, syknął tylko współczująco, po czym ponownie wyszło z jego ust: młodzi mężczyźni. Tym razem pełne politowania.
Nie żeby Woody Tarpaulin był choćby kapkę rozsądniejszy niż przeciętny młody mężczyzna. Skądże, nie ustępował im w głupocie na krok.
Zaalarmowany rozmową obok, zapomniał o młodych chłopcach i olbrzymich pająkach. Załapał się na zobaczenie resztek rozpływającego się w powietrzu Morpheusa i tylko parsknął.
— Też coś wychyl, Selwyn. Nie bądź miękka fajeczka.
Sam sięgnął po przypadkowego drinka i wyzerował go bez patrzenia, co znajduje się w szkle. Przeglądał wcześniej receptury i wiedział co jest co, ale chciał mieć mimo wszystko niespodziankę. Co to za zabawa, gdy nie ma zaskoczenia.

!drinkzniespodzianką

Drink z palemką sprawia, że wpadasz w nastrój do wygłupów. Po prostu koniecznie chcesz zrobić coś zabawnego - a najlepiej to wrzucić kogoś do wody.

Przy ognisku, a potem zamieniam się w niedźwiedzia i szarżujemy z Norą na fale i co nam zrobicie xD

Plan był prosty - to miało być Bardzo Ważne Przyjęcie na którym Nora miałaby szansę przedstawić we właściwy sposób narzeczonego swoim przyjaciołom. Większość osób kojarzyła już chociażby mgliście osobę Sama, zwłaszcza mieszkańcom Warowni był znany jako dość niezręczny, ale sumienny ogrodnik, który cierpliwie zmagał się z buntem roślin i zdecydowanie sroższymi buntami Dory oraz Franka, którzy alergicznie reagowali na jego wycinkę, głusi na fakt, że lada moment i tak wszystko odrośnie. Bał się tych rozmów, nienawykły do takiej ilości uwagi, chociaż teraz najwidoczniej nikt nie zwracał na nich uwagi, ale to nie miało znaczenia tak długo jak...

... oczy Nory były zwrócone tylko w jego stronę, podobnie jak słodkie usta, miękkie ciało zamknięte w uścisku. Rozpływał się w uczuciu, w tym, że już przestali udawać, że się nie znają. Osiem czerwonych rubinów przypominało o ich rozstaniu, ale jakże teraz miał je w głębokim poważaniu, skoro lato znów było łaskawe, skoro słońce im błogosławiło, a oni, bogatsi o doświadczenia, znów chcieli spróbować i jakże te próby owocnie im wychodziły.

– Nawet najpiękniejsza gwiazda nie może równać się z Twoją urodą i wypadałaby tak blado przy Twoich rumianych policzkach. – Ucałował je, wciąż ciasno obejmując kobietę, zupełnie jakby jeszcze przed złożeniem przysiąg byli w siebie wrośnięci, niczym dwa drzewa, które litościwy ogrodnik połączył sznurkiem przeznaczenia ponownie. Sam przygryzł wargę, nie mogąc przestać myśleć i czuć o tym jak mu jest teraz dobrze i jak byłoby mu jeszcze lepiej, gdyby to nie było przyjęcie a ich prywatna schadzka we dwoje. Poruszył się niespokojnie, a narzeczona mogła w jego oczach zobaczyć wszystko, łącznie z tym, że najchętniej widziałby ją teraz bez ubrań. A może już w jego głowie stała rozebrana? – Chodźmy popływać, tym razem bez roślin, nie pamiętam kiedy... bawiliśmy się tak ostatnio księżniczko. Nawet nie wiesz jak zazdrościłem Nikolaiowi, że mógł Cię nieść na swoich plecach – szepnął, sięgając do swojej kieszeni. Bo kąpiel, nawet wspólna, oznaczała nieco inną zabawę.

Jego ramiona rozrosły się i pokryły futrem, liczył, że dłońmi złapie się od razu futra na karku, skóra tam i tak była mniej wrażliwa, więc mocno zaciśnięte kobiece pięści stanowiły tylko przyjemny dodatek do obejmujących go ud. Gdy tylko jego książniczka była gotowa, szarżą ruszył w stronę morza, orając piach wielkimi, naszpikowanymi pazurami łapami, by zaraz potem zderzyć się z falą i zacząć tańczyć pośród wody rozchlapując ją na boki. To nie był ich pierwszy raz, najdrobniejsza sugestia ze strony Nory natychmiastowo mogłaby go uspokoić, bądź pokierować głębiej, dalej od brzegu. Mogli też biec wzdłuż brzegu, cokolwiek by tylko chciała jego ukochana. W końcu nie rozmawiali o miejscu w którym mogliby wspólnie zamieszkać, więc mógł zgodzić się na absolutnie wszystko.