Odpowiedzi do Kalendarza Adwentowego

Najlepszym prezentem dla Faye - oprócz skarpetek - była nowiutka kusza, którą dostała od mamy. To był chyba jedyny prezent, który można było określić tym większym. Mimo to nawet każda kolejna para świątecznych skiet cieszy Faye tak samo, ale ta kusza... Wtedy się popłakała ze wzruszenia.

Najgorszym prezentem dla Charlotte była różowa, balowa sukienka do kompletu z bucikami na wysokim obcasie. Nie ma pojęcia skąd ten pomysł przyszedł rodzicom do głowy, ale dostała takiego bufiastego potworka w wieku 10 lat. Wyglądała w tym po prostu komicznie, a na dodatek sukienka była przyciasna.

Najlepszym prezentem okazała się książka Zawiłości umysłu: praktyczny poradnik, który Rolph dostał gdy miał 12 lat. Już wtedy interesował się ludzkim mózgiem, ale dopiero zawartość tej książki "pokazała mu" drogę, którą powinien podążać. Nadal ją trzyma w domowej biblioteczce, jest w stanie dobrym, bo czytał ją z milion razy.

Niektórzy uczą się płakać na zawołanie, Anthony do perfekcji opanował brak łez, nawet gdy był czas, kiedy ich obecność byłaby uzasadniona. Rodzice informujący ciotki o tym, że drugi z synów nie jest mile widziany przy rodzinnym stole w czasie świąt? Złośliwe lekcje pokory i rozsądku, które skutecznie uczyniły go cynizmu i należytego dystansu do rytuałów i religii? Samotność otulona bezdusznymi kartami ksiąg niezbędnych do przyswojenia w trakcie, gdy inni bawili się swobodnie na dworze. Byłoby kłamstwem stwierdzić, że Anthony nie płakał w Yule. Od momentu, gdy zaczął się nową osobistą tradycją zamykać w trakcie Yule w swoim podziemnym skarbcu, pozwala sobie czasem na kilka łez lśniących jak zebrane w littlehangeltońskim grobowcu artefakty.

Mimo trudnej sytuacji rodzinnej, Urd miała w głębokim poważaniu wszystko i wszystkich (poza swoją małą siską), a na wszelkie niedogodności i emocjonalne rewolucje reagowała gniewem i burdą, aniżeli smutkiem. Wywrócony stolik z jedzeniem? Czemu nie! Nawrzeszczenie na ciotkę, że jest starą jędzą próbującą zarządzać jej waginą? Doroczny zwyczaj! Płakanko w kącie jest zarezerwowane dla małych cipek, które nie potrafią same o siebie zadbać.

Moody nigdy nie płakał w Yule. A przynajmniej nie przypomina sobie, żeby płakał. Ale że często nadużywa w święta alkoholu, może po prostu o tym nie pamięta. Zgodnie z Kodeksem czarodziejskiego postępowania karnego (art. 171 § 7), wyjaśnienia lub zeznania złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi nie mogą stanowić dowodu. A stan nietrzeźwości jest uznawany za taką okoliczność.

Brenna nigdy nie płakała w Yule. Po pierwsze, bo nigdy nie miała specjalnej skłonności do łez, więc na pewno nie pozwoliłaby sobie na takie załamanie w święta. Po drugie, nie miała ku temu szczególnych powodów - jej zimowe sabaty zazwyczaj należały raczej do miłych, a nawet jeżeli w domu zdarzały się spięcia, to z rzadka i ani razu nie były poważne. Może musiała zamrugać parę razy w pierwsze Yule po śmierci babki, gdy przy krześle, które zwykle ta zajmowała, ułożyła nakrycie, nie mające tego dnia zostać użyte, ale szybko się opanowała.

Chłopak nie płaczą. Cathal nie jest zbyt emocjonalnym człowiekiem i nie był też takim jako nastolatek. Kiedy był małym chłopcem, po śmierci ojca, zdarzyło mu się trochę popłakać w okolicach Yule, ale nie robił tego, odkąd wyrósł z lat dziecięcych. Yule zresztą nie było może nigdy dla niego szczególnie miłe, ale też samo w sobie - poza tymi, które następowały po śmierci krewnych - rzadko było dla niego trudne i wywołujące łzy w oczach.

Gdy miał jakieś sześć lat, popłakał się ze złości, że jego kuzyn dostał ładniejsze prezenty. Ale od tamtej pory zdecydowanie nie płakał. I nie było ku temu powodów, bo Yule zazwyczaj było miłe (może poza tym jednym, które musiał spędzić w Hogwarcie), i dlatego, że choć bywa emocjonalny, wychowywano go w przekonaniu, że chłopcy mogą szyć sukienki, ale nie powinni płakać.

Najlepsze prezenty to te, na które człowiek ciężko pracuje. Woody — mimo że paniczyk z dobrego domu — ciężkiej pracy nigdy się nie bał. Na laurkę „Wójek Roku” ozdobioną rysunkami mieczy, którą wręczyła mu Brenna pracował więc prężnie.
Zawsze starał się być o krok przed wszystkimi innymi wujkami (i ciociami): pozwalał jej iść spać pół godziny później, wręczał zabawki nieprzeznaczone dla jej grupy wiekowej, zamykał oczy, gdy widział, że broi. Raz nawet wziął na siebie jakąś stłuczoną przez nią pamiątkę rodową.
No i co? Opłaciło się. Przy kolejnym rodzinnym obiedzie laurkę wystawił przed sobą ostentacyjnie jak weselną wizytówkę, żeby nikomu nie umknął ten istotny tytuł. Później zawisła u niego w domu oprawiona w ramki i do dziś na pewno tam jest.